De Baronnen van de Bataat van de Mississippi! 

Een wolk van wit kleistof barstte van mijn jeans los aangezien ik mijn handen op mijn benen mepte, die vergeefs het vuil uit mijn handen proberen te verwijderen. Ik heb altijd die hete ochtend van de Mississippi in September herinnerd toen ik was toen ik mijn neven bezocht en hen hielp bataten graven. Wij wilden vroeg eindigen zodat zouden wij tijd hebben gaan later vissend alvorens het donker werd. Aan hen, was het graven voor die gouden wortels in de grond het leven; aan me was het iets die zich op de manier van ons bevond die pret hebben.

Mijn oom en mijn papa waren broers. Terwijl mijn papa het landbouwbedrijf verliet om ander werk na te streven, bleef zijn broer naar huis en fokte jonge geitjes en bataten. Veel en partijen bataten! Ik geloof niet hij ooit aan het hebben van zijn zonen bereikt dergelijke torenhoge landbouwhoogten streefde, maar de zaden van succes waren lang geleden geplant en na een halve eeuw, schijnen zij gerijpt te hebben.

Die ochtend leerde ik iets zeer belangrijk over de bataatzaken. Het is het harde werk! Het oude gezegde dat de landbouwer van sunup aan zonsondergang werkt is een mythe. Vaak heb ik mijn neven bezocht en hen gevonden niet uitsprekend over oude John Deere die bij middernacht, een regenonweer voorziet dat zich binnen van Louisiane bewoog.

Misschien is het wegens die vroege ontmoetingen die met die 'taters op de vers gedraaide aarde liggen door de ploeg van mijn oom die tot de bataat een favoriet voedsel van mijn heeft gemaakt. Ik houd van hen omdat zij zo goed proeven! Ik heb gebakken hen gegeten, verglaasd, geglaceerd en zelfs als een fruitstempel, die heerlijk was. Er zijn letterlijk honderden manieren om hen voor te bereiden!

De bataat die ver van zestig acres van mijn oom 'taters 50 jaar geleden gekomen bewerkt is. Ik herinner dat hij de tractor over de aardappelwijnstokken zou drijven en hen met een struikvarken zou afsnijden. Daarna zou hij omhoog de aardappels ploegen, verlatend hen blootgesteld zodat de familie hen kon oprapen en hen zetten in manden. Zij werden toen genomen aan de schuur waar zij op de schermen werden opgemaakt en met een slang werden gewassen.

Zij werden toen ingepakt in bushelmanden en werden geladen op twee en een een half tonvrachtwagen. Mijn neven en ik wekte vóór dageraad de volgende ochtend en dreef aan Memphis waar de aardappels aan kruidenierswinkelopslag werden geleverd. Dat was mijn vroeg geheugen van de mening van een stadsoliejas van het leven van het aardappellandbouwbedrijf.

EEN in de loop van de jaren is veranderd. In plaats van het weinig 60 acre 'tater flard, veroorzaakten mijn neven 2500 acres bataten dit jaar in verscheidene verschillende verscheidenheden. Nadat zij uit hun eigen land liepen, scheen het dat zij elk leeg partij of gebied huurden zij konden vinden en meer aardappels plantten.

Dat weinig tractor van mijn oom met dozijn of meer reusachtige machines is vervangen die 28 voet de klei van de Mississippi in één pas kunnen ploegen. Zij nemen nog de aardappels door hand, maar dit keer op het door een paar honderd migrerende arbeiders heeft gedaan die de oogsten volgen.

De aardappels worden gedumpt in bushelmanden, aan een vultrechter dan genomen en op een transportband geladen. Zij worden dan bewogen op een wagen waar zij worden gesorteerd en gesorteerd; grote degenen in deze doos en de kleine in een andere. Dit is enkel het begin van de oogst.

Van hier de aardappelsbeweging aan een reusachtige machine waar zij opnieuw worden gewassen en gewassen, gesorteerd en gesorteerd, pakte in dozen in en bewoog zich toen aan de aardappelloodsen voor het opslaan. Wat worden ingepakt weg aan conservenfabrieken terwijl anderen in reusachtige 18 speculanten worden gestapeld die aan enkel over elke staat in de unie gaan. Wat worden zelfs verzonden naar Europa.

Ik heb uit het deel verlaten waar er geen nutteloze dagen in de winter zijn. Met meer dan miljoen bushels aardappels in de afgeworpen opslag en de lente het snelle naderbij komen, is het tijd beginnen opnieuw voor het volgende gewas voorbereidingen te treffen. Het is een eeuwigdurende cyclus die weinig tijd voor visserij verlaat. Ik houd van mijn neven en successen die zij hebben gemaakt, maar ik ben blij mijn papa besliste het landbouwbedrijf te verlaten. Het is veel teveel werk voor me!

Duurzame het Leven Artikelen @ http://www.articlegarden.com