Hoe wij door het Alarm van het Klimaat sliepen

Tot het eind van de 20ste Eeuw, dachten de meeste wetenschappers zij de aard van ons klimaatsysteem begrepen. Als eigenlijke stichting van hun wetenschap, koesterden de geologen het “ uniformitarian principe ” dat stelde dat de fundamentele krachten die het de eigenschappen en klimaat vormden van de Aarde Â’ s geleidelijke, natuurlijke, stabiele processen waren die niet meer dan de tientallen van tijdschalen minder dan duizenden jaren variÃërden.

Dit idee werd centraal aan hun opleiding door een eeuw van debat over natuurlijke catastrofes zoals de bijbelse rekening van Noah ’ s vloed. Het concept catastrofale klimaatverandering werd ‘ die door vereniging ’ met creationistijveraars wordt bedorven die naar wetenschappelijke steun voor fundamentalistische interpretaties van de passages van de Bijbel streven. En zo, kwamen dergelijke verhalen om als zuiver supernatural gebeurtenissen, zonder plaats binnen de objectiviteit van wetenschap worden beschouwd.

Om het even welk bewijsmateriaal aan tegengestelde Â… en er waren, in terugblik, werd de overvloed van het Â… eerst gemakkelijk verworpen. De plotselinge klimaatverandering in het verleden van de Aarde werd Â’ s vertroebeld door onvolmaakt gegevens en gebrek aan verbetering in vroege wetenschappelijke methodes. Waar de abrupte veranderingen in het geologische verslag onbetwistbaar waren, werden deze afgeschreven als regionale curiosities, die van zuiver lokale effecten het gevolg zijn - zoals een bosbrand of de introductie van landbouw - effecten die niets hadden met klimaat te doen.

Tot het dateren werden de methodes geperfectioneerd, was de chronologische correlatie van gegevens die bij verschillende plaatsen rond de bol worden niet mogelijk, en zelfs wanneer het mogelijk was, verzameld werd niet eerst zelfs nagestreefd. De globale veranderingen in klimaat hadden verschillende gevolgen op verschillende gebieden die, verder de kwestie compliceren en het ware werkingsgebied van abrupte, wereldwijd klimaatverschuivingen verduisteren.

In feite, werd het uniformitarian klimaatparadigma nauwelijks betwijfeld tot 1950 ’ s toen een groep wetenschappers een fysiek oceaansysteemmodel opzette dat aantoonde dat de omloop snel van één stabiele staat aan een andere kon wegknippen. De wetenschappers begonnen toe te staan dat de verandering duizenden jaren kan slechts vergen.

Deze mening van de verandering-tarief capaciteit van klimaat werd verminderd tot zuivere honderden jaren in verdere decennia, die in begin 1960 Â’ s beginnen toen de wiskundige modellen dat het opgenomen klimaat factoren zoals sneeuw terugkoppelt en ijsdekking (albedogevolgen) voorstelden dat het globale klimaat werkelijk enorm in een vrij korte tijd kon veranderen.

In medio 1960 Â’ s openbaarden de diepzeesedimentkernen definitief dat de planeet verscheidene ijs-leeftijd cycli van geleidelijke ijzige opbouw meer dan 90.000 jaar intervallen had ervaren, die door snellere 10.000 jaar ontdooiing worden onderbroken. Wegens de reusachtige vertraging tussen globale klimaatverschuivingen en diepzeetemperatuurreacties, zelfs logenstraften deze gegevens de extreme omvang veranderingen op de oppervlakteoceanen, de landmassa's en de atmosfeer.

Nochtans, met hun oude ideeën die nu door deze nieuwe theorieën worden uitgedaagd, begonnen de wetenschappers het bewijsmateriaal van abrupte veranderingen in hun gegevens op te merken. Verslagen van het stuifmeel en de betere koolstofdateringstechnieken in 1970 ’ s schilderden stabiele klimaatperiodes af die door radicale discontinuïteit worden onderbroken die slechts één of twee eeuwen nam om de vegetatie van een gebied totaal te veranderen.

Sedertdien zijn het bewijsmateriaal van andere studies zoals kernen van ijzig ijs en de oceaansedimenten, blijven accumuleren aangezien de methodologieën progressief zijn geraffineerd. Dit heeft verder rechtvaardiging voor heldhaftig onderzoek gebouwd, door intrepid teams die gevaarlijke voorwaarden braving bij het hijsen van oceanen of bladen van het bittere, hoge hoogte waren de polaire ijs, om diep en verschillende genoeg steekproeven te winnen om een ondubbelzinnig beeld van het geologische en klimaatverleden van de Aarde ’ s, een beeld te verstrekken dat dat toont hevige, spectaculaire verschuivingen op korte termijn gemeenschappelijk.

Dientengevolge, begonnen de wetenschappers in massa de mogelijkheid van abrupte verandering te onderhouden, deze nieuwe houding die in een verklaring van het Intergouvernementele Comité bij de Verandering van het Klimaat in een rapport van 1996 wordt weerspiegeld dat besloten dat ‘ de klimaatverrassingen ’ mogelijk waren. Het punt werd niet benadrukt tegelijkertijd, en kreeg weinig persaandacht. Vele wetenschappers ook verwierpen passief de feiten door om hun gebruikelijke manieren te weigeren te herzien om over klimaat te denken.

Not until deed 2000 in paren gerangschikte ijs-kernen, gehaald door concurrerende teams in Groenland, pas aan om onherroepelijk bewijs van abrupte klimaatverschuivingen te tonen die over zuivere decennia van kracht worden (zie R.B. van de Steeg ’ s- boek ‘ de twee-Mijl Machine ’ van de Tijd). De gelijkaardige kernen werden geboord in Antarctica en openbaarden de globale schaal van de verschuivingen. Dit dwong de klimaatgemeenschap om bij consensus aan te komen.

Stemmen overeen de nu geëerbiedigded klimaatwetenschappers dat het potentieel voor snelle klimaatverandering klaarblijkelijk, bestaat en het mensdom met een klimaatschok binnen de levens van u en I. kon verrassen. Nochtans, heeft het nieuwe paradigma zich niet voorbij geoscientists tot de effectengemeenschap uitgebreid - de economen en andere specialisten zijn langzaam om hun aandacht aan de gevolgen van klimaatverandering te draaien, en zijn de beleidsbepalers en het publiek onwetender van de gezichten van het risico'smensdom.

Omdat de wetenschap laat om tot klimaatverandering is geweest te wekken, is de essentiële informatie over het potentiële gedrag van ons klimaat slechts zeer onlangs gekomen aan te steken. Hebben Relentlessly nieuwe klimaatverrassingen in pijnlijke hulp geworpen enkel hoe ontoereikend ons begrip van het klimaatsysteem blijft. Als een sneeuwbal die een berg naar beneden rolt, verzamelt de klimaatverandering impuls, rennend voor zelfs de meest pessimistische voorspellingen.

Zult u klaar zijn?

Duurzame het Leven Artikelen @ http://www.articlegarden.com