„Het is gemakkelijker om sterke kinderen dan aan reparatie gebroken mensen te bouwen.“ -- Frederick Douglas

Of dit of niet waar is is zeker minder dan duidelijk. Het gebrek aan duidelijkheid begint met de betekenis van „sterke kinderen“ en „gebroken mensen.“ De ambiguïteit breidt zich uit om te omvatten hoe men over de bouw van een sterk kind, of niet, en de vaardigheden en de hulpmiddelen zou kunnen gaan nodig om gebroken mensen te herstellen. Als één poneert dat de „sterke kinderen“ jonge geitjes zijn die goed worden aangepast en dat de „gebroken mensen“ volwassenen zijn die onaangepast zijn, is het aforisme waarschijnlijke waar.

De volwassenen kunnen onaangepast worden, d.w.z., „gebroken,“ nadat zij volwassenen zijn. Dit kan wegens talrijke oorzaken en omstandigheden gebeuren; maar aangezien Douglas sterke kinderen en gebroken mensen verbindt, is het eerlijk om te besluiten dat hij zich op een veronderstelde aansluting tussen kinderjaren en recentere volwassen aanpassing concentreert. Zijn punt is dat het gemakkelijker is om goed aangepaste kinderen groot te brengen dan het de onaangepastheid van volwassenen moet verbeteren, wanneer de volwassen onaangepastheid een resultaat van problematische kinderjaren is.

Het is zeker waar dat sommige kinderen om onaangepaste volwassenen groeien te zijn, ondanks het ontvangen van aangewezen ontwikkelingssteun en het voeden door hun kinderjaren. Deze droevige werkelijkheid geeft bewijs aan de conclusie dat de bouw van sterke kinderen verre van gemakkelijk is en nu en dan niet mogelijk is. Het is ook waar dat ontoereikende ontwikkelingssteun en het voeden van bijna waarborg dat de kinderen om onaangepaste volwassenen zullen groeien te zijn. Verder, is de strengheid van volwassen onaangepastheid evenredig aan de graad van ontoereikendheid: strenger de verwaarlozing, strenger de volwassen onaangepastheid.

De verborgen waarheid is hier dat de resulterende volwassen onaangepastheid gewoonlijk slechts herstelbaar gedeeltelijk is; en veel te vaak, is de schade herstelbaar helemaal niet. De gevolgen op lange termijn van kindverwaarlozing zijn ernstig en gewoonlijk vaak permanent. Een familie, een gemeenschap, of de maatschappij die zijn kinderen veronachtzamen zijn geëngageerd aan de verwezenlijking van onaangepaste volwassenen. Het is zo eenvoudig zoals dat.

Ondanks energieke protestation, ontkenning, en eindeloze retoriek aan het tegendeel, is de verwaarlozing van kinderen uitgebreid in systematisch in vrijwel alle gemeenschappen, staten, en door het land. Als u betwijfelt of, de ontoereikendheid van openbaar onderwijs, gezondheidszorg voor vele kinderen, ontoereikende huisvesting, druggebruik en misdaad bekijk, worden het familiegeweld, en de horde andere manierenkinderen veronachtzaamd. Kijk zorgvuldig omdat wat u ziet de zeer echte en aan de gang zijnde verplichting van gemeenschap, staat, en nationale leiders aan volwassen onaangepastheid is, welk Douglas „gebroken mensen.“ roept

Als u aan een wereld van minder gebroken mensen, een wereld geëngageerd bent waar de kinderen worden getaxeerd en niet veronachtzaamd, begin met uw kinderen en uw familie.

„Alle gelukkige families lijken elkaar op; elke ongelukkige familie is ongelukkig op zijn eigen manier.“ -- Leo Tolstoy

Uw familie is in menig opzicht als andere families. Het heeft zijn UPS en verslaat, sterke punten en kwetsbaarheid, zijn problemen en kansen. Uw familie is niet perfect noch is het zonder zijn ogenblikken van perfectie. Zoals waar voor andere families, bent van u bent ergens tussen wat u hoopt het kan zijn en wat u soms vreest het zou kunnen worden. Boedha drukte de spanning van hoop uit en de vrees als dit, een „familie is een plaats waar de meningen in contact met elkaar komen. Als deze meningen elkaar van houden zal het huis zoals een bloemtuin zo mooi zijn. Maar als deze meningen uit harmonie met elkaar worden is het als een onweer dat verwoesting met de tuin.“ speelt Symboliseren de gelukkige familie van Tolstoy, de mooie de bloemtuin van Boedha, en uw hoop het potentieel voor harmonie en welzijn voor u en van u.

Enkel aangezien uw kind uw onvoorwaardelijke liefde en aanmoediging wil, wilt u hem van u houden, van houden, van andere mensen houden, en van de wereld houden rond hem. U drukt uw liefde door omhelzingen uit die, die en dingen spelen samen doen. U moedigt hem aan om zijn gevoel, vrees, en frustraties te delen. Tezelfdertijd geeft u hem de vrijheid om de grotere wereld te kweken en te ervaren. U wilt hem het opwindend leven van van hem hebben weten, die dat zijn verhouding met u veilig en voorspelbaar is.

Bovendien wilt u uw kind u eerbiedigen, eerbiedigen, andere mensen eerbiedigen, en de wereld over hem eerbiedigen. U weet dat veel van zijn houding ten opzichte van zich en ten opzichte van de wereld over hem uit uw houding over hem komt.

Enkel aangezien de kinderen om door worden gehouden van leren te houden van, leren zij eerbied voor zelf en anderen door worden geëerbiedigdi. Uw gedrag, houdingen, en geloven zullen in uw kind worden weerspiegeld. Meer dan kunt u ooit het weten, doet hij „zoals u.“

De kinderen ontwikkelen ook houdingen ten opzichte van zich en anderen als reactie op de houdingen en de geloven anderen aan hen meedelen. Voor een deel, zal uw kind worden wat u hem hij vertelt zal worden. U vervoert deze definitie van zelf door uw fysieke, emotionele, geestelijke, en sociale interactie met hem evenals door de manier u als zijn ouder vertelt. Voorbij deze dingen, is er een gehele wereld van invloeden waarover u weinig controle hebt. Uw hoop moet zijn dat u het potentieel en gevoed hebt gevoed van uw kind zodat hij de veelvoudige invloeden van de wereld kan effectief behandelen. U hoopt dat uw het houden van eerbied om in zijn het zijn sterk genoeg en duidelijk genoeg is geweest worden geïntegreerdh aangezien hij zich uit in een wereld beweegt die hem kan niet waarnemen uniek. Zijn betekenis van speciaal het zijn komt uit u. U kunt slechts vertrouwen op dat het genoeg stevig is om hem te duren een leven.

Duurzame het Leven Artikelen @ http://www.articlegarden.com